Gisteren heb ik eindelijk Laura en Virginie uit het ziekenhuis geëvacueerd. Thuiskomen was een droom. Alles in orde en Laura keek zich 10cm voor de ogen uit.
Ondertussen zit ze wel aan de fles ten gevolge van een moeilijke periode in haar leven. Het had iets te maken met de 'congestion' (iets wat op de brusselse ring om 8u in een weekdag zou moeten lijken, maar dan op mamaal niveau), maar daar wil ik natuurlijk niet te diep op ingaan. Ze zit dus aan de fles.
Dit heeft tot gevolg dat ze, zoals iedere serieuze drinker, na het drinken een boerke moet laten. Omdat ze natuurlijk nog redelijk jong en onervaren is proberen wij haar daarbij te helpen. Hiervoor hebben we verschillende technieken: op de rug kloppen (niet te hard want boerkes zijn vreedzaam), luchtacrobatie (te vergelijken met een ryanair en luchtzakken), buikspieroefeningen om een Parijs-Roubaix ervaring te ensceneren (mijn buikspieren wel te verstaan), enz.
Een ander aspect van de situatie met de fles is dat Laura even moet wachten, want dorst wordt nooit instant gelest. Eerst moet je de ober adieren, dan moet die de bestelling opnemen, de bestelling voorbereiden, en dan is er nog de bediening. Van tijd tot tijd krijgt de service goede punten, maar het is ook duidelijk dat de 'order to serve cycle' soms zodanig lang duurt dat we voor een negatieve recensie vrezen. Gelukkig is het eindresultaat over het algemeen bevredigend, en beperken klachten zich achteraf enkel tot het faecale verwijten, en we hadden niet meteen bloemen verwacht.
Niettegenstaande het eens deugd kan doen over deze zaken je hart te luchten, moet ik natuurlijk toegeven dat er duizenden zaken zijn die zo mooi zijn dat ze niet met woorden te beschrijven zijn, of toch niet door iemand met mijn beperkt schrijverstalent. Daarom dan maar weer een beeld. Het beeld noemt: Laura op papa.
